Gdy Twoja dusza opuści ciało, usłyszysz tylko jedno pytanie… Pragnę podzielić się z Tobą historią, której nigdy wcześniej nie opowiadałam 💫
Zrobiłam „wszystko jak trzeba”. Dlaczego to nie działało?
Był taki moment w mojej relacji, w którym wydawało mi się, że zrobiłam absolutnie wszystko jak trzeba.
Przepracowałam ranę odrzucenia.
Zrozumiałam naszą lekcję duszy.
Wgrałam nowe przekonania do podświadomości.
Ja jako człowiek rozumiałam. Bardzo chciałam ruszyć dalej. Chciałam wybaczyć. Puścić przeszłość. Zamknąć rany, brak zaufania, te wszystkie rozstania i powroty.
Ale za każdym razem, kiedy wracaliśmy do rozmów… ból wracał razem ze mną 💔
Chciałam wybaczyć, a jednocześnie czułam ból i niesprawiedliwość.
Bo rozumieć duszę to nie znaczy być z nią połączoną.
A próba nadania znaczenia temu, co boskie… to nadal człowiek, który próbuje zmieścić nieskończoność Światła w swojej głowie ✨
Zmiana miejsca, dystans i… znowu krzyk
Wyjechałam wtedy do Hiszpanii.
Zmiana miejsca. Dystans.
Szłam brzegiem morza i poczułam ogromną wdzięczność za życie 🙏
Zadzwoniłam do partnera, żeby się tym podzielić…
I w kilka minut znowu byłam w bólu. W triggerach. W krzyku.
Wróciłam do pokoju. Usiadłam na podłodze i zaczęłam płakać 😢
„Ja naprawdę chcę to zmienić. Chcę wybaczyć. Chcę puścić… ale nie potrafię.”
To była czysta bezsilność 🥺
Otworzyłam Zohar i… wpuściłam Światło
Zaczęłam wtedy pracować z kodami kabalistycznymi. Modlić się 🙏 Otworzyłam Zohar 📖
Trafiłam tam na historię rabina, który widzi śpiącego człowieka… i węża 🐍, który zbliża się, by go ukąsić. W ostatnim momencie spada głaz i zabija węża. Człowiek się budzi, odskakuje… i omal nie wpada w przepaść – ale ten sam głaz blokuje upadek.
Rabin pyta go: „Co takiego robisz, że Światło ratuje Ci życie nie raz, a dwa?” ✨
Człowiek odpowiada: „Każdej nocy, zanim zasnę… nie kładę się spać, dopóki nie wybaczę wszystkim. I sobie.”
Piękna historia 💫 Ale prawda jest taka… to nie ta historia mnie zmieniła.
To była częstotliwość Światła ukryta w niej, którą przyjęłam tego wieczoru, płacząc i skanując Zohar.
Następnego dnia się obudziłam 🌅
Niby wszystko było takie samo… a jednak nie. Czułam, jakby między mną a bólem pojawiła się przestrzeń ✨
Wiedziałam, że pewne rzeczy były trudne. Ale już nie byłam w nich.
Zamiast: „chcę wybaczyć, ale boli” pojawiło się: „jest ból… i jest miłość” ❤️
I najważniejsze: to nie ja to zrobiłam. To zrobiło Światło ✨
Wybaczenie to dar, a nie zadanie domowe
Kabaliści nauczają, że człowiek nie ma siły naprawdę wybaczyć. Człowiek może tylko otworzyć się na otrzymanie tego daru.
A Światło, które przez Ciebie przepływa… robi resztę 💫
I to jest dokładnie różnica między erą Ruach a erą Neshema.
W Ruach:
• rozumiesz.
• analizujesz
• chcesz się zmienić.
W Neshema:
• łączysz się
I wszystko zaczyna płynąć w drugą stronę 🌊
Nie próbujesz wybaczyć – czujesz wybaczenie.
Nie próbujesz zrozumieć duszy – dusza zaczyna prowadzić Ciebie ✨
14 lat później…
I to, że dziś – po ponad 14 latach – jesteśmy nadal razem, po tylu próbach, ranach i powrotach… i jesteśmy bliżej niż kiedykolwiek… ✨💖 nie jest efektem zrozumienia (choć ono też jest ważne). To jest efekt połączenia.
Bo kiedy ja połączyłam się z moją duszą… ona połączyła mnie z wersją mojego partnera, która nie była już tylko „partnerem” – ale bratnią duszą 💞
I dlatego tak trudno mi czasem tłumaczyć, czym jest Boski Narzędziownik.
Bo każda próba tłumaczenia… to próba wsadzenia Światła w głowę. A to nadal poziom Ruach.
A tego, czym jest połączenie… nie da się zrozumieć. Można tylko tego doświadczyć ✨
Dlatego niech ta historia będzie moim zaproszeniem 💌
Nie po to, żebyś to zrozumiała. Ale żebyś… pozwoliła sobie tego doświadczyć.
0 komentarzy